Sabit Binası Olmayan Orkestraya Müzikten Doğan Bir Kimlik

Bir orkestranın kimliği genellikle bulunduğu konser salonundan, o salonun mimarisinden ya da şehrindeki köklü tarihinden beslenir. Phion Symphony Orchestra'nın böyle bir dayanağı yok: topluluk sabit bir binaya bağlı değil, farklı mekânlarda çalan gezici bir orkestra. Amsterdam merkezli Studio Thonik, bu eksikliği yazı karakteriyle kapatan bir kimlik geliştirdi.

Stüdyonun tasarım lideri Falco van Burg, orkestranın tanıdık bir binası ya da mekânı olmadığı için ekibin görsel kimliğin temelini mimari yerine müziğin kendisine dayandırmaya karar verdiğini aktarıyor. Sistem, her konserle genişleyebilecek ama yine de tanınabilir kalacak şekilde kurgulandı.

Kimliğin merkezinde İsviçreli yazı karakteri stüdyosu Grilli Type'ın tasarladığı GT Planar var. Bu fontu öne çıkaran özellik, 90 derecelik sürekli bir eğim eksenine sahip olması: harfler yatırıldığında, dik haldeyken görünmeyen ek biçimler ortaya çıkıyor. Van Burg'a göre bu, tipografın harflerin nasıl hareket etmesi gerektiğini bilerek tasarladığının bir göstergesi.

Tasarım süreci her konser için aynı soruyla başlıyor: Parça sakin mi yoksa huzursuz mu, yavaş mı yükseliyor yoksa aniden mi çarpıyor? Van Burg'un anlattığına göre huzursuz bir parça harfleri sertçe büküp kelimeyi parçalıyor; sakin bir parça ise açık ve durgun kalıyor.

Sonuç, bir dizi animasyonla desteklenen esnek bir sistem: Orkestra her gösteride farklı bir görsel ton üretebiliyor ama izleyici için tanınabilirliğini koruyor. Kurumsal kimlik tasarımında binaya veya logoya bağlı kalmadan salt tipografiyle "yer" duygusu üretme denemesi olarak dikkat çekiyor.