Sepet örgüsünü kostüme çeviren bir Cardiff atölyesi

Cardiff'te çalışan Lewis Prosser, kendini absürdist bir sepetçi olarak tanımlıyor ve işini heykel, performans ve halk gelenekleri arasında kuruyor. Colossal'ın 14 Temmuz 2026 tarihli yazısına göre giyilebilir sepet kostümlerini Galler ile güneybatı İngiltere'nin unutulma riski taşıyan örgü teknikleriyle üretiyor. Prosser sepetçiliği, insanın unutmayı göze aldığı temel becerilerden biri olarak görüyor. İşlerinin konusu da bu alanlardan geliyor: bölgesel kimlik, folklor, maskeleme gelenekleri ve topluluk törenleri; yani nesnenin tek başına değil bir pratiğin içinde anlam kazandığı yerler. Kendi tanımındaki absürtlük, tekniğin ciddiyetiyle konunun tuhaflığı arasındaki farktan geliyor. İşler ölçek olarak da sepet ile heykel arasında duruyor.

İşlerin çoğu bir gösteriye bağlanıyor. Britanya ve İrlanda'nın mummers oyunlarından yola çıkan Making Merrie, müzik ve dansla kurulmuş bir performanstı; parçaları bugün Devon'daki Folk Preservation Society koleksiyonunda saklanıyor. The Baskets Between Carnival and Lent adlı Avrupa ortak projesi ise Pieter Bruegel'in 1559 tarihli tablosunda görünen 24 dokuma nesneyi yeniden üretmeyi hedefliyor; ilk gösterimi 2027 baharında Oriel Myrddin Gallery'de yapılacak. Resimden nesneye giden bu yol, bir tekniğin tarihsel kaydını doğrudan malzemeyle sınama denemesi. Bruegel'in tablosundaki nesneleri yeniden örmek, bir arşiv çalışmasını doğrudan atölye işine çevirmek anlamına geliyor.

Bir başka iş sepetçiliği doğrudan oyuna çeviriyor. Hornball, İspanyolcadaki adıyla cuerno pelota, hasat kutlaması ile top oyununu birleştiren ve giyilebilir heykellerle oynanan bir spor performansı olarak tarif ediliyor; prömiyeri 2026 Burgos Bienali'nde yapılacak. Nesne burada vitrindeki bir zanaat ürünü değil, kuralı olan bir etkinliğin ekipmanı. Sepet taşınmak yerine giyiliyor; kullanıldıkça yıpranıyor ve yıprandıkça yenisinin örülmesi gerekiyor. Bir spor olarak tasarlanması, izleyiciyi seyirci olmaktan çıkarıp katılımcı yapıyor.

Kaybolan zanaatlar genellikle müzeleştirilerek korunuyor: cam vitrin, künye, kısa bir teknik açıklama. Prosser'ınki farklı bir strateji. Tekniği kullanmaya devam edecek bir bağlam icat ediyor; oyun, tören, kostüm. Bir becerinin yaşaması için ona hâlâ ihtiyaç duyan bir durum gerekiyor, bu durum yeniden kurulmuş olsa bile. Aksi hâlde elde kalan şey teknik değil, tekniğin fotoğrafı oluyor. Zanaatın geleceği, onu icra edecek kişiden çok onu talep edecek durumun varlığına bağlı. Prosser'ın ürettiği şey bu yüzden yalnızca sepet değil, sepete ihtiyaç duyan bir gerekçe.