Pompeii'nin sokaklarına otuzdan fazla çelik ıstakoz

Philip Colbert'in “Pompeii'de Philip Colbert: Pop Mitolojisi” başlıklı sergisi 27 Temmuz'da açıldı. Otuzdan fazla ıstakoz heykeli antik kentin içine ve çevredeki Poppaea Villası, Boscoreale, San Marco Villası ile Arianna Villası'na dağıtıldı; bunların on ikisi daha önce hiç gösterilmemiş işler. Ocula'nın 30 Temmuz tarihli haberine göre bu, Pompeii'nin otuz yıldır ağırladığı ilk çağdaş heykel sergisi ve Colbert kentin evlerinde iş gösteren ilk çağdaş sanatçı. Sergi antik kentin ana alanıyla sınırlı kalmayıp çevredeki villalara da yayılıyor ve yaz boyunca sürecek.

Heykellerin malzemesi ve tonu değişiyor. Bir kısmı paslanmaz çelik, bir kısmı bronz patinalı; siyah çelikten üretilen grup ise geleceğin mitolojik kalıntıları gibi kurgulanmış robotik ıstakoz savaşçılarından oluşuyor. Colbert'in ıstakozu yirmi yıldır kullandığı bir figür; pop kültürünün nesnelerini mitolojik bir anlatı diline çeviren, bilerek abartılı bir imge. Malzeme seçimi, aynı figürün hem parlak bir pop nesnesi hem de kazıdan çıkmış bir kalıntı gibi görünmesini sağlıyor.

Serginin bağlamı bir tesadüfe dayanıyor. Pompeii'deki Faun Evi'nde bulunan antik bir ıstakoz mozaiği, projenin çıkış noktası olmuş. Colbert, Pompeii'yi zamanın dışında var olan bir antik kent olarak tanımlıyor. Bir arkeolojik alanda çağdaş sanat göstermek genellikle tartışma yaratır; buradaki gerekçe, kullanılan figürün mekânın kendi görsel repertuvarında zaten bulunması. Faun Evi mozaiği, Pompeii'nin gündelik hayatında deniz ürünlerinin yaygınlığını gösteren bilinen örneklerden biri. Colbert'in figürü böylece dışarıdan getirilmiş bir imge olmaktan çıkıyor.

Arkeolojik alanlarda çağdaş sergi iki riski birlikte taşır: yapıtın manzaraya dönüşmesi ve alanın fotoğraf platosuna indirgenmesi. Colbert'in işleri parlak, büyük ölçekli ve sosyal medyada iyi çalışan nesneler; bu, ziyaretçi sayısı için avantaj, kavramsal iddia için risk. Yine de mozaikten çıkan bağlantı, sergiyi keyfi bir yerleştirme olmaktan kurtarıyor. Pompeii'nin otuz yıl sonra çağdaş sanata kapı açması, arkeolojik kurumların izleyici stratejisinde bir değişim işareti. Asıl merak edilecek olan, bir sonraki davetin kime yapılacağı. Otuz yıl aradan sonra verilen bu izin, alan yönetiminin ziyaretçi profilini genişletme kararı olarak okunabilir. Arkeolojik alanlarda çağdaş sanat programları genellikle tek seferlik kalır; süreklilik kazanırsa alanın kendi anlatısını da değiştirir. Bir sonraki davetin kime yapılacağı, kararın stratejik mi yoksa tek seferlik mi olduğunu gösterecek.